کاش می‌شد همیشه قدر چیزهایی رو که داریم بدونیم. اگر هم نقصی هست تلاش کنیم اون نقص برطرف بشه، نه اینکه همه داشته هامون رو خراب کنیم...
یادم هست که آخرین سال ریاست‌جمهوری خاتمی دوستان هم از تخریبش ابایی نداشتن. دانشجوهایی هم که کم‌کم داشتن می‌فهمیدن حرف زدن یعنی چه، مست از احساس آزادی علمداری میدان رو بر عهده گرفته بودند. اوج حرکت هم آذر ۸۳ بود، در روز دانشجو. خاتمی که به مناسبت این روز به دانشگاه تهران رفته بود چه چیزها که نشنید، و چه حرفها که تحمل نکرد. شعارهایی که گویای ظلم خاتمی به جوانانی بود که آزادی می‌خواستند! و گویا خاتمی نداده بود!
صدا و سیما هم که جهش بزرگ انتخاباتی خود را آغاز کرده بود این نشست را کامل پخش کرد تا جایگاه اصلاح‌طلبان بیش از پیش تضعیف شود. خاتمی تحمل کرد. در مقابل آن همه اهانت. از کسانی که خودش طعم حداقل آزادی ممکن رو به آنها چشانده بود. و در نهایت فقط یک جمله گفت. و آرزو کرد سال بعد، به همیت راحتی و در برابر رئیس‌جمهور بعدی بنشینند و هر چه می‌خواهند بگویند. و هیچ نترسنند!
کسی از اون جمع نفهمید خاتمی چی می‌گه، ولی امروز وقتی در مصاحبه با یکی از خبرنگارها از اون روز به عنوان یکی از بهترین لحظات ریاست جمهوریش یاد می‌کنه، کسانی هستن که کاملاْ می‌فهمن. کسانی که با یک، دو یا سه ستاره ناقابل و بخاطر شرکت در یک جلسه یا تجمع، نوشتن یک مقاله و یا هر فعالیت دیگر، بدون اینکه حتی اعتراض آرامی به رئیس‌جمهور مردمیشان کرده باشند امروزه حق ورود به دانشکاه را هم ندارند. کسانی که شدیداْ مورد لطف دولت مهرورزی قرار گرفته‌اند.